«می‌دونی زندگی خیلی گهه. تقریبا شبیه یه خودارضایی بدون ارگاسمه.» این را گفتی و بعد سکوتی طولانی شکل گرفت. هر سه‌ئمان برای مدت زیادی هیچ نگفتیم. تا این که تو

این سوال از کجا شکل گرفت؟ درست نمی‌دانم. شاید بعد از مرگ جوجه‌مان بود که بهش فکر کردم. جوجه چند روزی تو خودش بود. سرش پایین و حالش گند بود.

مغرورتر از آنم که بگویم من را گیر انداختند. پس می‌گویم من در واقع یک روزی خودم را دادم دست خود کالبدشکافم. او هم دستکش‌های پلاستیکی آبی‌ش را پوشید و

هنوز سه ساعت هم از به خواب رفتنش نگذشته بود که چشم‌هایش را گشود. یک سوسک بزرگ روی پرده‌ بود. درست در چند سانتی صورتش. گیج نگاهش کرد. چشم‌های سوسک

  برای شناختن‌شان شبانه به‌ آن‌ها سر بزن. می‌روند پارک‌های مطرود. تنها. کوسه‌های غمگین را می‌گویم. می‌نشینند انتهای سرسره‌های رنگ و رو رفته. آه می‌کشند و برای ستاره‌‌دریایی‌ها نان خرد

این را که می‌نویسم خیلی دیروقت است. می‌بایست خواب بودم. با این حال مغزم چنان درگیر جیزی شده که نمی‌تواند حتی برای یک ساعت خواب فکر کردن را رها کند.